|
Dum la tuta longa homa historio, malmultaj bestoj ne ĝuis
tiom da homa shato kiel ĉevalo. La ĉevalo akompanis la homon ĉe ĉiuj liaj
gravaj okazajoj, festoj kaj laboroj, dum pacoj kaj militoj. Sennombraj estas
artaj verkoj en ĉiuj kulturoj kiuj priskribas la unuecon inter la homo kaj ĉevalo.
La ĉevalo estis obeema, fidela, helpema kunlaboranto kaj preskau amiko.
jes, la homo vere nenion povus riproĉi al ĝi. Tamen nuntempe ĝi perdis sian pozicion en la homa vivo. Homo disiĝis de ĝi.
La kruela teknologia evoluo eltiris ĝin el la homa ĉiutageco de la evoluintaj
medioj. En grandaj urboj la ĉevaloj malaperis. ĝli ekestis veraj, apenau troveblaj raraĵoj
Tamen shajnas ke la nuntempo decidis revenigi la ĉevalojn
al ilia perdita pozicio. Ne nur pro tio ĉar homoj ekkomprenas ĉiam pli kaj
pli ke ili devas resti parto de naturo, ne ties konrauloj. Certe homoj neniam
plu vivos kiel antaue; ili nek uzos ĉevalajn ĉarojn por trafiki, nek kultivos
siajn kampojn per ĉevaloj, nek militos rajdante sur ĉevaldorsoj.
La nuntempa homo malkovras la ĉevalon de iu tute
nova flanko - kiel valoran helpanton por resanigado. Oni ekkomprenis, ke
rajdado ne estas nur agrabla sporto, malstreĉigo kaj shatokupo, sed ke ĝi povas
esti tre bona resanigmetodo.
Komence oni uzis ĉevalojn por resanigi nur homojn suferantaj de diversdevenaj
kaj diversgradaj paralizoj.
La logiko estis tute simpla: La malsanulojn kiuj devas ĉiutage ekzerci siajn
muskolojn, faru tion surĉevale.
Sidante sur ĉevalo ili instikte uzas ĉiujn siajn korpajn kaj mensajn potencojn. ĉar, sidi sur ĉevalo,
moviĝanta, viva estaĵo estas sendube tute alie ol ĉiutage sidi en ĉambro
kaj ekzerci per iu mekanika helpilo.
La ĉevalo estas forta, saĝa, viva estaĵo kies muskoloj dum ĝia irado
moviĝas. La homo sidanta sur ĉevalo tion profunde sentas kaj instikte
respondas harmonigante siain movojn je tio.
Sidante sur ĉevalo homo devas adaptiĝi al trispeca moviĝado samtempe: supren-malsupren,
antaüen- malantaüen, dekstren-maldekstren.
La varma, mola, viva ĉevala korpo kaüzas tute alian senton ol malvarma
terapeutika helpilo. Tio estas samtempe agrabla kaj iom danĝera sento, kaj
oni instikte reagas per plena koncentriĝo. La rajdisto sentas ke la ĉevalo
havas propran volon, kaj ke pro tio oni ne povas ĉiam
antauvidi sekvajn movojn farotajn de la ĉevalo. Pro tio dum la rajdado la tuta
homa korpo kaj psiko estas aktiva kaj atingas tre altan nivelon de koncentriĝo.
Rajdante oni laborigas siajn potencojn maksimume, kaj per tio oni plifortiĝas.
Tio ege gravas por suferantoj de paralizo. Sed,
la rajdterapio ne helpas nur al korpaj malsanoj, ĝi donis bonajn rezulton ankaü ĉe mensaj kaj psikaj
malsanoj, same kiel ĉe la problemoj de socialiigo.
 Temas memkompreneble, pri problemoj kiam penskapablo
de la malsanulo ne
estas tute detruita, kaj kiam oni povas al malsanulo
klarigi kion oni devas fari.
Mense handikapitaj homoj ofte suferas de diversaj
timoj kaj problemoj pri adaptiĝo al la socio.
Tio kaüzas
profundan malmemestimon ĉe la malsanulo, senton de neutileco, neebleco kun iu
ajn ınterkompreniĝi, harmoniiĝi.....kaj la jam ekzistantaj problemoj tiel ĉiam
profundiĝas kaj pligrandiĝas.
La rajdterapion en tiuj kazoj oni enkondukas tre
tre atente kaj laügrade. Unue oni devas forigi la timon, alkutimigi la
malsanulon esti proksime de la ĉevalo.
Poste oni instruas la malsanulon mem zorgi pri la ĉevala nutrado, purigado ktp.
Kaj fine venas la rajdado. Dum ĝi la malsanulo sentas, ĝuas sian sukceson kaj
tio tre gravas por la memestimo. Estas grava ankaü la sento ke li ne nur povas
bone interkompreniĝi kaj harmoniiĝi kun tiu granda, forta viva estaĵo, sed
ke ĝi ankaü respektas lin
ĉe la mensaj handikapitoj kiuj povas bone moviĝi
oni resanigcele praktikas ne nur rajdadon, sed ankaü grupajn akrobatajn
ekzercojn, dum kiuj kelkaj rajdistoj sur kelkaj ĉevaloj samtempe prezentas
komplikajn figurojn kaj rajdmanierojn. ĝli staras, surgenuas, kushas... .sur
la kurantaj ĉevaloj. Ofte oni rajdas samtempe du ĉevalojn, au pliaj
rajdistoj staras sur unu ĉevalo.
Por povi tion fari la rajdisto devas havi tre
bonan senton unue por sia propra korpo kaj ekvilibro, kaj poste ankau por la
ĉevala korpo. Li devas koncentriĝi al ĉiuj eblaj movoj de la ĉevalo kaj al
la movoj de la aliaj grupmembroj. Do, se oni deziras finfari iun akrobatan
grupfiguron sur ĉevalo oni devas havi superrigardon pri la kompleta situacio
kaj bone kaj ĝustatempe reagi. Kaj ĉe la mense malsanaj homoj ĝuste tio
mankas en la ĉiutaga vivo. Praktikante ĉi terapion la malsanuloj fakte fortigas
siajn minimume ekzistantajn potencojn. Tio donas poste bonajn rezultojn en la ĉiutaga
praktika vivo.
Krom tio ĉiuj rajdistoj devas mem zorgi pri pri siaj
ĉevaloj. Dum tiu agado la malsanuloj praktike sociiĝas. ĝli devas eliri el
siaj fermitaj mondoj, kaj tiuj kontaktoj kun la bestoj ofte estas la unuaj en
iliaj longaj vojoj al normaĝa ĉiutageco.
La avantaĝo de tiu terapio estas ke ĝi estas tute
natura kaj interesa. La malsanuloj ne sentas izolitecon disde la normala vivo
ĉirkau si. Ili ĝuas la vivon same kiel ordinaraj homoj por kiuj la rajdado
estas shatokupo.
|
