Spegulologio


Kompilis kaj tradukis ing. Kees Ruig, Nederlando,
Enkonduko kaj citaĵoj de la “Manlibro pri Spegulogio” de Willem de Ridder.

 La aŭtoro, Willem de Ridder el Nederlando, diras pri la apero de sia libro (1-a eldono 1999):
"Jen la tioma libro en kiu oni povas legi ekzakte kiel via vivo funkcias. Abundegas tiuj libroj. Tia libro povas doni al vi novajn envidojn, sed post finlego via vivo simple daŭrigas sian direkton kiel antaŭe. Ankau ĉi-tiu libro neniel efikos, se vi nur legas ĝin."

Kiam la aŭtoro, la fabelrakontisto Willem de Ridder, enkondukis Spegulogion, ellaborita el la metodiko de la usonano Arnold Patent, ĉie en la lando ekestis adorkluboj. Ne adorantoj de li sed unu de la alia. Ties membroj sendkondiĉe apogas unu la alian kaj tiel tenas spegulon antaŭ si, pro tio la nomo Spegulogio. Estas nome neeble ŝanĝi sian vivon sola, sed per perioda kunveno de la adorklubo via rustita kutimo reaktiviĝas. Miloj da homoj spertis tion fizike kaj estas feliĉaj. Tial multaj homoj nun arde uzas la oferitaĵon.

Kiel bebo vi jam konsistis el milionoj da inteligentegaj ĉeloj, kiuj komunikas kun ĉiuj aliaj ĉeloj en la universo. ĉiu ĉelo vaste malfermiĝas por vi kaj apogas vin senkondiĉe.

Nur se vi konscias pri viaj spertoj sen ilin priskribi, kompreni aŭ analizi, vi ekkomprenas la vivon. Ni ne pensas pri la digestado de niaj nutraĵoj. Nia korpo tion faras aŭtomate. Vi ne bezonas kompreni kial via antaŭiranto subite bremsas en la trafiko. Aŭtomate vi reagas al la situacio. Se unue vi devus pripensi kaj analizi aferojn tijajin, vi jam delonge frakasiĝis sur la subite bremsanta aŭto antaŭ vi.

La sento nome ne pensas. ĉio kion vi volas kaj sentas estas energio. Estas nur unu energio en la universo, do ne estas diferenco inter vi kaj la universo; nenio nova, jam konata dum jarcentoj.

   Ĉia ĉelo estas ege inteligenta estaĵo, kiu pensas alimaniere (nome percepte). Tia "pensado" naskiĵas el silento. Sed tiel longe kiel
    la cerbo racie paroladas, la koro ĝentile kaj pacience atendas ĝis s-ro Profesoro finparolos.

Se ni rekonas "furiozon” en nia korpo, tiam tio devenas de "juĝado". Juĝado estas sklaviga. Per juĝado vi nur trompas vin mem. Pardoni estas nenio pli ol via preteco malligi (liberigi) la blokitan energion, kiu fiksiĝis en viaj juĝoj. Ni paciĝu kun la situacio.
Ni ĉesu juĝi ĝin. Ni koncentrijĝu je la sento mem, sen la pensoj kiujn ni normale ligas al ĝi. Ni sentu la energion en la sento.
Ni donu al gi ĉiun amon kiun ni povas produkti. Tuj kiam ni sendas varman amon al la sento kaj al ni mem, ĝi reenfluas.

Escepte se ni celkonscie faras tion. Same agu kun personoj. Sento estas fakte nur energio, vibrado tra la tuta korpo.
Sentoj estas kvazaŭ koloroj, unu ne estas pli bona ol alia. Se vi malŝatas pluvon, estas ĉar vi decidis malŝati ŝin. Sentoj devas flui. Stagnado komenciĝas kiam ni ligas "penson" al "sento". Subite la fluo haltas kaj jen ekestas blokado. Timo, angoro estas alarmilo. Tuj kiam vi blokas la amon (= energifluon), la korpo avertas per alarmsignalo kiun ni nomas timon. Timo kaj amo estas du flankoj de la sama medalo, ili ne povas manifestiĝi samtempe. Timo estas la alarmsignalo kiu avertas nin, ke ni blokas la Unuecon (kiu ni envereestas). En tiu disigita stato ni timas precipe doloron kaj morton. Tuj kiam vi sentas timon, vi scias ke vi perdis la konfidon. Malfermu vian koron por la sento kiun elvokas la penso pri doloro kaj morto. Nur la senton sen ligi pensojn al ĝi.

La maniero per kiu ni rigardas nian Inteligenton (aŭ Dion), estas ekzakte la maniero laŭ kiu ni spertas nian vivon. Se ni projekcias Dion ekster ni, ni estas senpovaj. Se ni scias, ke nia Inteligento apogas nin daŭre, sub ĉiaj cirkonstancoj, senkondiĉe kaj plename, tiam ni spertas nian mondon (kaj ĉiun en tiu mondo) kiel entute sekura, ama kai abunda,

Estas nenia diferenco inter vi mem kaj Dio. ĉiun fojon kiam vi aŭdas aŭ legas la vorton "Dio", vi ŝanĝu ĝin en mia "Memo" aŭ "Mi" kaj multo klariĝos. Vi estas do la kreanto de la universo (lau via imago kaj bildo). Vi estas ankaŭ la Unueco, la tuto, la energio, la liga forto, la tuta potenco de la universo.

Tiu povo vivigas ĉion, mantenas la vivon kaj havas senfinan Inteligenton direkti la vivon. Tiun potencan energion kiu tiel senkondi- ĉe apogas kaj nutras ĉion, ni nomas simple amoro. La vorto "amo" estas ofte misuzata. Do se vi volas, uzu la vortojn "akcepton" aŭ “simpation" ĝis vi alkutimiĝos. Via senfina Inteligenta Memo komunikas per via intuicio. Ne plu necesas kontakto kun guruoj  aŭ kompetentuloj; sufiĉas la superkompetentulo kiu estas vi mem.

Planoj devenas el la estinteco, la estinteco konsistas el ĉio kion vi lernis, do jam scias. Ne eblas rigardi en la estontecon. Plano estas: spasme manteni la estintecon. Kio estas eraro? : ĉio kio ne iras laŭplane. Se vi ne plu volas fari erarojn, ĉesu plani. Problemojn nomu situaciojn. Sperto ne estas kaptebla en vortoj.

Se vi vere volas kompreni kion enhavas la vivo, vi devos realkutimiĝi al la sperta-do mem. Pure observi, sen priskribo, sen determinado de la valoro. Ne dissplitigi kion vi vidas, nur rigardi. Nur tiam vi ek-vidos.  Tiel pianistoj senerare trovas la ĝustajn klavojn, tranĉas la spicisto ekzakte la duonfunton da fromaĝo, reagas vi perfekte en neatendita trafiksituacio.

Ĉio en kion vi metas energion kreskiĝas. Ilo kaj celo estas samaj. La ago kaj la rezulto de tio estas unu.

Viaj ĉeloj ne konas fantazion, humoron, ideon. Ili komprenas ĉion laŭlitere. Tial esprimu deziron aŭ ĉelon pozitive kiel fakto en la estanteco: "mi estas tute sana". Ekzakte ĉion kion vi neas, vi ricevos. Apogi aliulon estas apogi vin mem. Vi estas do freneza kiam vi ne apogas aliulon. Vi rekte nuligas la konfidon en vi mem.

Apogformulo el la adorklubo:N.N. (Voknomo), ni amas vin precize kiel vi estas kaj ni apogas vin entute/senkondiĉe en tutaj viaj forto kaj grandiozeco.